Elke Geurts - Het besluit van Dola Korstjens


Hoe ontstond Het besluit van Dola Korstjens? Vielen er verhalen af?

 

Elke Geurts   Er viel één verhaal af, omdat er tien verhalen in de bundel zouden komen. En geen elf. De bundel is ontstaan uit een lijstje onbestemde gevoelens, desolate plekken, unheimische sferen. Eigenlijk ligt aan elk van deze verhalen een heel persoonlijke gegeven ten grondslag. Het onbestemde een bestemming geven, was mijn doel.




Heb je research voor Het besluit van Dola Korstjens gedaan?

 

Elke Geurts   Ik heb geen research gedaan. Behalve het leven geleefd. Ik heb vooral mijn eigen notities en tekstfragmenten bestudeerd.



 

Hoe weet je of het korte verhaal waaraan je werkt (tot zover) goed is? Of het af is?

 

Elke Geurts   Soms weet je dat het af is. En dan weet je dat gewoon. Omdat er genoeg is gezegd. Ik heb de neiging om alles rond te breien. Ik was blij toen ik erachter kwam dat verhalen abrupt mogen eindigen. De vrijheid van het korte verhaal (en van het leven).


 


Heb je een cursus of opleiding creative writing gevolgd? 

 

Elke Geurts   Ik volgde de opleiding dramaschrijven aan de HKU en studeerde af in 1996. (Hogeschool voor de Kunsten, Utrecht. Nu heet de opleiding: Writing for Performance.) Ik schreef veel voor toneel. Ik ben getraind in het bedenken van dramatische situaties. En het schrijven van dialogen. Ik heb geleerd dat alles materiaal is.

Al moest ik na de opleiding erg lang zoeken naar wat mijn eigen materiaal dan was. Wat ík wilde vertellen. En dat het best persoonlijk mocht zijn. Misschien heeft de opleiding me daarin juist wel tegengewerkt.


 


Waarop baseer je je keuze om een verhaal in de eerste of in de derde persoon te schrijven?

 

Elke Geurts   Ik probeer uit wat het beste werkt. Hoe het valt. Als ik meerdere perspectieven wil gebruiken is de derde persoon het makkelijkst. Ik vind de eerste persoon vaak lastig. Maar één perspectief. Ik hou er ook van om eerste en derde persoon door elkaar te gebruiken. Wat eigenlijk niet kan.


 


Zou je een verhaal uit Het besluit van Dola Korstjens een buitenbeentje noemen?

 

Elke Geurts   Ik zou De Nomadensnaar een buitenbeentje noemen. Dat verhaal stond heel lang op mijn privé shortlist van twee verhalen om eruit gekickt te worden. Het is het oudste verhaal. Er is ook het meeste aan geschaafd. (Misschien omdat het oudste verhaal is, ik houd nooit op met herschrijven.) Het was het enige verhaal in de bundel dat ik nooit na wilde lezen. Ik schaamde me er een beetje voor. Frappant genoeg wordt De Nomadensnaar nu juist in alle recensies genoemd. En ik won er de Nieuw Prozaprijs 2008 mee. Misschien is het uiteindelijk wel het kernverhaal van mijn bundel?


 


Voel je je verwant met een stroming of generatie?

 

Elke Geurts   Nee. Ik vind het altijd wel grappig om te lezen als ik ergens in een rijtje sta. Tussen andere schrijvers. Dat ik blijkbaar bij een generatie hoor. Die van nu, namelijk.



 

Wat zou je je lezers willen vragen?

 

Elke Geurts   Zorgvuldig te lezen. Het liefst meer dan eens.


 


Waar werk je nu aan?

 

Elke Geurts   Mijn verhalen worden langer. Mijn volgende boek heeft er maar drie. Drie novelles. Dat vind ik nu leuk om te doen. De spanningslijn langer te maken.

Ik ben nog niet klaar met de kortere verhalen. Ik word juist hoe langer, hoe doller op het korte verhaal.



 

Welke drie verhalenbundels heb je het laatst gelezen?

 

Elke Geurts:  Michael Chabon, Zoon van de wolvenman. Beklemmende verhalen. Beetje horrorachtig.

Jhumpa Lahiri, Vreemd land. Elk verhaal opent meteen een hele wereld. Je zit midden in de tragedie van een immigrantenfamilie. Buitenstaanders. Heel knap.

Haruki Murakami, Na de aardbeving. Deze verhalen vielen me allemaal tegen, behalve het verhaal Kikker redt Tokyo. Dat is echt heel goed. Het absurdisme, de logica en de verschillende dimensies. Het valt precies in elkaar.


(meer over Het besluit van Dora Korstjens van Elke Geurts)

 

ShortStory.nu, omdat korte verhalen geweldig zijn