Elke Geurts - Lastmens

Elke Geurts

Elke Geurts: "Ik ben er achtergekomen dat je het jezelf niet per se zo moeilijk mogelijk hoeft te maken."

Lastmens - Paperback

Lastmens - Digitaal

En… is een tweede boek een zwaardere bevalling dan een eerste? 


Elke Geurts: Hier begint het vergelijken alweer...

De eerste reacties over Lastmens druppelen nu binnen en daarin wordt ook al steeds vergeleken. Ze vergelijken de drie verhalen met elkaar. ‘Dat verhaal vind ik het leukst, dat het minst leuk.’ Ze vergelijken dit boek met mijn eerste boek (Het besluit van Dola Korstjens). 

Daar ontkom ik dus niet aan. Het zal wel menselijk zijn.

Het tweede boek was een ander, bewuster, schrijfproces dan het eerste boek, maar of het nou zwaarder was? Het schrijven is per dag verschillend, zoals ik ook per dag een andere gemoedstoestand heb. Dat was altijd al zo.


De verhalen in Lastmens zijn wel direct voortgekomen uit Het besluit van Dola Korstjens en met dit boek heb ik een belangrijk thema – de miskende mens – voorlopig afgerond. Tijd voor iets anders. Maar ook ben ik een nieuwe weg op schrijfgebied ingeslagen.


Het schrijfproces werd gaandeweg soepeler. Makkelijker. Ik ben er achtergekomen – nadat ik het mezelf op punten heel moeilijk had gemaakt - dat je het jezelf niet per se zo moeilijk mogelijk hoeft te maken. Hoe makkelijker, hoe beter, hoe meer lol tijdens het schrijven. Alsof ik op een dag, toen het bijna af was natuurlijk, de sleutel vond naar het schrijven van een langer verhaal.

Alle drie de verhalen zijn met een andere instelling geschreven, in een ander tempo, vanuit een andere emotie en ze hebben ook elk een andere moeilijkheidsgraad. 


Alleen het uitgangspunt is hetzelfde: Miskende mensen die de zwakkere medemens – meestal een geliefde of familielid - naar beneden halen of verraden om zichzelf beter te kunnen voelen.


Overigens, nadat ik het boek ingeleverd had, schreef ik in twee weken een novelle.  Nu Lastmens in de winkel ligt, begrijp ik pas echt hoe je verhalen met een langere adem schrijft. Altijd achteraf. Daarna schreef ik nog een kort verhaal voor Tirade, en dat viel me niet mee, het lijkt alsof ik dat metier alweer verleerd ben.  Compact schrijven is eigenlijk vele malen moeilijker dan het maken van een langer verhaal. Omdat alles precies moet kloppen.



Hebben recensies van je eerste bundel, Het besluit van Dola Korstjens, je beïnvloed?


Elke Geurts: Voordat ik debuteerde, hoopte ik alleen maar dat er iemand aandacht aan het boek zou besteden. Toen er aandacht aan het boek besteed werd, probeerde ik daar vooral geen aandacht aan te besteden. ‘Want dat is niet goed. Het gaat niet om wat die mensen schrijven. Of het nou goed of slecht is wat ze zeggen. Het doet er niet toe. Je moet je eigen lijn blijven volgen. Dat is het geheim van een goede schrijver.’  Dat lukte natuurlijk niet. 

Maar de positieve geluiden over mijn eerste bundel hebben mij juist goed gedaan. Negatieve geluiden heb ik, geloof ik, niet nodig. Ze zullen me niet helpen. Ik produceer ze zelf al zoveel. Ik ben daar een ster in. Op een dag, als ik mijn zoveelste boek geschreven heb, laat ik me helemaal niet meer laten beïnvloeden door wat andere mensen erover schrijven. Dan lees ik de recensies niet eens meer. Nu moet ik me eerst nog afvragen of ik ze deze keer wel weer krijg...Of het wel opgepikt wordt.



Is het schrijven aan een lang verhaal anders dan het schrijven aan een korter verhaal?


Elke Geurts: Je moet de spanning bij een lang verhaal op een gegeven moment ook echt inlossen. Anders gaat het slepen. Het vereist een andere spanningsboog. 



Heb je bijvoorbeeld met schema’s gewerkt?


Elke Geurts: Ik werk niet met strakke schema’s. Ik maak wel heel veel aantekeningen in heel veel verschillende schriftjes en op losse papiertjes. Uiteindelijk liggen er altijd twee A-viertjes voor mij tijdens het schrijven waarop staat wat er moet gebeuren, of zou kunnen gebeuren. En meestal gebeurt dat ook. Zo ongeveer. 

Het A-viertje dat als mousepad dient en gedurende het werken aan een verhaal volgekrabbeld wordt, mijn externe geheugen, blijkt altijd het belangrijkst.



Tijdens Hotel van Hassel ga je onder andere vertellen over je bewondering voor Alice Munro.  Wat kunnen we van Munro leren?


Elke Geurts: Haar ingenieuze verhaalstructuren en het vermogen om de psychologie van mensen in een paar zinnen te schetsen. Door haar boeken o.a. Stilte en De liefde van een goede vrouw leerde ik veel van het gebruik van tijden en hoe je verhalen kunt opbouwen. Het hoeft niet lineair. Haar verhalen lezen was ooit werkelijk een openbaring voor mij. In elk verhaal krijgt ze dat wat onbenoembaar is, boven water. Vrij terloops. Ze schrijft toegewijd maar is ook gruwelijk onbarmhartig voor haar personages. Ook leer ik van haar onderwerpkeuze, ze schrijft altijd over het dagelijkse leven van vrouwen. Het onderwerp ligt dicht bij haar. Het wordt geen moment saai. Integendeel. Het is hoogst origineel en verfrissend.



Kort verhaal… Lang verhaal… Roman?


Elke Geurts: Het is niet zo’n bijster originele vraag en misschien ook niet zo’n bijster originele weg om af te leggen. Maar ik leg ‘m toch af. Mijn volgende boek wordt een roman. Ik heb nu al zin om er aan te beginnen. (Tenzij ik, zoals Alice Munro bij het schrijven van een roman, halverwege in therapie moet omdat ik er paniekaanvallen van krijg.)

En daarna begin ik weer van voren af aan...



Heb je je blog 'ingezet' tijdens het schrijven van Lastmens?


Elke Geurts: Ja. Ik gebruik mijn blog regelmatig. Het is ook een soort aantekenschrift voor sferen, gemoedstoestanden en fascinaties. De titel komt regelrecht uit een blog. Op een dag verzon mijn dochtertje een naam voor haar nieuwe pop: ‘Lastmens.’ 



Komt er een e-boekversie van 'Lastmens'?


Elke Geurts: Ik hou me nog helemaal niet bezig met e-boekversies. Dat moest ik maar eens gaan doen. Er komt wel een e-boekversie van Lastmens. Maar wanneer is nog niet duidelijk.



Lees je zelf e-boeken?


Elke Geurts: Ik lees ze zelf ook nog niet nee. Loop ik achter?





ShortStory.nu, omdat korte verhalen geweldig zijn