Amanda Maxwell - Als ik dat had geweten

Previous

Amanda Maxwell 

Interview door Annemieke Bos

Foto door Ton Rozeman

Gratis voorpublicatie

Download een gratis voorpublicatie van Amanda Maxwells verhaal JD (misschien).

Of lees meer over haar bundel Als ik dat had geweten

De Nieuw-Zeelandse Amanda Maxwell maakt haar Nederlandstalige debuut november 2010 met haar bundel Als ik dat had geweten



Hoe voelt het om naar buiten te komen met je verhalen, een publiek figuur te worden?


Amanda Maxwell: Erg oncomfortabel, want ik ben heel verlegen, ik vind het moeilijk om te praten. Maar het is natuurlijk wel leuk om naar Nederland te komen.


Hoe kwam je bij een uitgever terecht?


AM: Ik zit bij een kleine uitgever in Australië die vooral kunstboeken uitgeeft. Ik schreef soms korte verhalen in tijdschriften, en op den duur vroegen ze me of ik er een boek van kon maken. Mijn boek is hun eerste korte-verhalenbundel. Ik had het geluk dat ik niet zelf uitgeverijen hoefde te benaderen met mijn boek, maar dat ik door een uitgever gevraagd werd het te schrijven.


Heb je, naast het schrijven, ook ander werk?


Maxwell: Ik heb ‘marine science’ gestudeerd (zeewetenschappen staat in de Van Dale) en werk als wetenschapper, maar dat begint me langzamerhand te vervelen, ik schrijf liever. Ik wilde altijd schrijver worden, ook als kind. Ik hield ook van wetenschap, en iedereen om me heen pushte me om wetenschapper te worden, zodat ik later geld kon verdienen. Maar ik heb altijd geschreven, ook als studente al, in mijn studieboeken staan tal van korte verhalen die ik heb geschreven. Ik heb naast mijn werk ook twee jaar lang een schrijfopleiding gevolgd.   


Wat vind je van schrijfopleidingen?


Maxwell: Ik vind schrijfopleidingen heel nuttig. Het is goed om feedback te krijgen van docenten en studenten, en elkaars werk te lezen. Ik laat mijn werk alleen lezen aan mijn partner, maar pas als ze af zijn (hij kan er niet goed tegen als mijn verhalen steeds veranderen).


Hoe lang duurde het om je boek te schrijven?


Maxwell: Twee jaar. 


Hoe is de volgorde van de verhalen in je bundel bepaald?


Maxwell: De volgorde van de verhalen in het boek is in de Engelse editie anders dan in de Nederlandse, de uitgevers hebben daarvoor gekozen, en ik vind dat geen probleem, er is geen vaste volgorde. Ik heb samen met mijn uitgever gekeken naar welke verhalen wel of niet opgenomen moesten worden. Ik ben tevreden met het resultaat.


Kun je iets meer over het schrijfproces vertellen?


Maxwell: Ik had geen collectie in mijn hoofd toen ik het boek schreef, ik schreef gewoon zoveel mogelijk. Ik schreef zo’n 2 a 3 dagen per week, meestal in het weekend, en in de trein naar mijn werk. Ik heb geen vaste schrijfdagen waarin ik er echt voor ga zitten. Maar als ik in het weekend schrijf, dan zit ik soms vanaf 9 uur ’s ochtends de hele dag te schrijven. Ik schrijf altijd op een laptop. Ik geen vaste plek om te schrijven. 


Wanneer weet je of een verhaal ‘af’ is?


Maxwell: Als ik een verhaal af heb laat ik het vaak een of twee weken liggen voordat ik er opnieuw naar kijk. Daarna lees ik het weer en maak aanpassingen, en dat doe ik daarna nog een keer, dat is voor mij een soort regel. Na de tweede keer redigeren weet ik of het verhaal af is. Als ik dan het gevoel heb dat het verhaal toch nog niet helemaal klopt, dan leg ik het een maand of twee aan de kant, en redigeer het daarna nog een keer. Wat dat betreft ben ik heel gedisciplineerd. 


Heb je ook verhalen die op de een of andere manier niet lukken, en wat doe je daar mee? 


Maxwell: Oh, daar heb ik er veel van. Dan loopt het niet, dan heb ik er geen lol in. Ik heb op mijn laptop een folder met onafgemaakte verhalen. Ik heb er sommige al jaren bij me, en ik hoop dat ze ooit afkomen, zolang ik ze maar bij me hou. Ik heb ook verhalen die na 2 jaar ineens wel lukken en tot leven komen.


Heb je een lezer in je hoofd als je schrijft?


Maxwell: Ik hou van het idee dat iedereen het kan lezen. Daarom vond ik het ook leuk om voor kunsttijdschriften te schrijven. Mijn vrienden houden niet erg van lezen. De manier waarop ik schrijf is eenvoudig, ik hoop dat daardoor ook mensen die niet vaak lezen toch mijn korte verhalen lezen. Ik wil iets schrijven waar iedereen van kan houden. Lezen moet niet moeilijk zijn, en toegankelijk voor iedereen. Je kunt mensen uitdagen met verhalen, zonder ingewikkeld te schrijven, zonder grote woorden te gebruiken.


Waar werk je nu aan?


Maxwell: Ik werd benaderd door en vriendin van mij die films maakt, en ik ben nu samen met haar bezig aan twee filmscripten. Een wordt een origineel verhaal en een is een bewerking van ‘het gouden uur’. Ik vind het leuk om te doen, maar het is een totaal ander genre, het lijkt voor mij wat meer op wetenschap, het gaat om heel gestructureerd schrijven, dat vind ik eerlijk gezegd nogal saai. Ik wil daarnaast een roman schrijven, dat lijkt me een goede nieuwe uitdaging. Uitgeverijen raden me dat oook aan, ze zeggen dat korte verhalen gewoon niet goed verkopen.


Heb je tips voor beginnende schrijvers?


Maxwell: Je krijgt geen geld, maar maak je niet druk, schrijf zoveel je kunt. Beperk je niet tot literaire tijdschriften, schrijf en publiceer waar je maar kunt, je moet elke kans aangrijpen om te schrijven en te publiceren. Laat je niet ontmoedigen door afwijzingen, stuur je verhaal gewoon naar een ander tijdschrift. Je moet moedig zijn, en blijven proberen. 


Wat is het moedigst dat jij als schrijfster hebt gedaan? 


Maxwell: Om naar Nederland te komen op een 26 urige vlucht met mijn baby en me door iedereen te laten interviewen.



Interview met Amanda Maxwell door Annemieke Bos voor ShortStory.nu



Download een gratis voorpublicatie van Amanda Maxwells verhaal JD (misschien).

Of lees meer over haar bundel Als ik dat had geweten









ShortStory.nu, omdat korte verhalen geweldig zijn