John Updike - De tranen van mijn vader (2010)

Inkijkexemplaar

Gratis voorpublicatie

Het volle glas, zo heet het slotverhaal uit Updikes laatste bundel De tranen van mijn vader. Dat verhaal kun je in zijn geheel downloaden en lezen op je e-reader of computer. Of gewoon printen. Mede namens de Arbeiderspers: veel leesplezier! En o ja, ook dit verhaal is vertaald door Auke Leistra.

Interessante analyse

Een analyse van het Updike-verhaal Het volle glas is speciaal voor ShortStory.nu geschreven door Roland De Blende. Interessant voor lezers én schrijvers.

Interview met Updike-vertaler

Auke Leistra over zijn vertaling van het Het volle glas: "Ik dacht: dit was het laatste verhaal van de grote Updike, let op je woorden, Leistra!"

Lees het complete interview met Updike-vertaler Auke Leistra

John Updike (1932-2009) schreef tientallen romans en verhalenbundels, waaronder Licks of Love: Short Stories and a Sequel (2000) en The Afterlife and Other Stories (1994). Net zoals hij een romancyclus opzette rond het personage Harry ‘Rabbit’ Angstrom schreef Updike geregeld verhalen rond dezelfde hoofdpersonages (Henry Beck en het echtpaar Richard en Joan Maples), die hij later bundelde in Bech: A Book (1970), Bech Is Back (1982), and Bech at Bay: A Quasi-Novel (1998) enerzijds en in Too Far to Go : The Maples Stories (1979, heruitgebracht in 2009 als The Maples Stories) anderzijds. Hij ontving talloze onderscheidingen zoals de Pulitzer Prize, de National Book Award en de American Book Award, hoofdzakelijk voor zijn romans. Zijn verhaal A&P, uit Pigeon Feathers (1962), is al jarenlang een moderne klassieker en werd meermaals opgenomen in bloemlezingen (www.tiger-town.com/whatnot/updike).


De tranen van mijn vader, Updike’s eerste verhalenbundel sinds Licks of Love: Short Stories and a Sequel uit 2000, bevat 17 verhalen die Updike de afgelopen 10 jaar schreef (het openingsverhaal Marokko dateert uit de vorige eeuw). De thema’s die typisch zijn voor het werk van Updike komen aan bod : ouderdom, herinneringen, verloren liefdes en religie. Zoals het achterplat terecht aangeeft, krijgen we de personages te zien op een bepalend moment in hun leven. Zo beseft de vader uit Marokko tien jaar later dat zijn gezin tijdens een snertreis naar Marokko ‘tot het uiterste opeengeperst’ en ‘nog aaneengesmeed’ was voor het in het daaropvolgende decennium zou uiteenvallen. Of David Kern verneemt op de 50-jarige reünie van zijn klas dat hij heel belangrijk is geweest voor een klasgenote doordat hij de eerste jongen was die haar naar huis bracht en kuste. Of een 60-jarige financieel deskundige gaat met zijn tien jaar jongere, langjarige levensgezellin op reis naar Spanje ‘om te zien of een vakantie samen hun relatie een duwtje zou geven richting huwelijk, of richting scheiding.’


Op de vrouwelijke hoofdpersonen uit Varianten van religieuze ervaring na, dat is geschreven vanuit het vertelstandpunt van zowel vrouwelijke als mannelijke hoofdpersonen onder wie een van de 9/11-terroristen, zijn alle hoofdpersonen man. Bovendien zijn de meesten rond de zestig of ouder, gepensioneerd en/of bevinden ze zich – zoals een van de personages het zelf formuleert – in het ‘laatste hoofdstuk’ van hun leven. In de goede Updike-traditie komen we ook een terugkerende hoofdpersoon tegen : David Kern, die fervente Updike-lezers zich zullen herinneren (als tiener) uit twee verhalen uit Pigeon Feathers (1962), treffen we zowel in De weg naar huis als in De wandeling met Elizanne, een van de mooiste verhalen uit de bundel met een verhaaltechnisch hoogstandje als slot : je weet niet of de wandeling heeft plaatsgevonden zoals beschreven dan wel of ze zich volledig afspeelt in de gedachten van de hoofdpersoon.  

Bijna alle verhalen zijn geschreven in de verleden tijd en in de 3de persoon, behalve Kindertaferelen en Het volle glas die in de tegenwoordige tijd staan en het openingsverhaal Marokko en – alweer – het slotverhaal Het volle glas, die in de 1ste persoon zijn geschreven en daardoor iets persoonlijker aandoen. Precies doordat deze meer persoonlijke eerstepersoonsverhalen de overige als het ware omsluiten en dus de cirkel rond maken, vormt de bundel een mooi afgerond geheel. 


Citaat 

De ouderdom, zo ontdekte hij, kwam met toenemende onzekerheid. 

(citaat uit het verhaal Vrij)


Elizanne, wilde hij haar vragen, wat betekent het allemaal, deze hele gruwel, dat we ooit kinderen waren en nu oud zijn, en in de nabijheid van de dood verkeren ? 

(citaat uit het verhaal De wandeling met Elizanne)



Analyse van het verhaal Het volle glas

‘Nu ik bijna tachtig ben, zie ik mezelf soms van een afstandje, als een man die ik wel ken maar niet heel goed.’ Een gepensioneerde onderhoudsman van houten vloeren die normaal gesproken niks moet hebben van introspectie maakt de balans op.Lees de volledige analyse van het verhaal Het volle glas.


Deze beschrijving is het werk van Roland De Blende.


ShortStory.nu, omdat korte verhalen geweldig zijn