Janneke van der Horst - Ik weet hoe jongens huilen

Recensies


'Janneke van der Horst verraadt talent. (...)  De kracht van Van der Horst is dat ze het aandurft om heel weinig te laten gebeuren.' NRC Handelsblad


'De pijnlijke realiteit van het dagelijks leven wordt fraai uitgedrukt in directe taal. Er schuilt een waarheid in de op de achterflap geponeerde vergelijking met Manon Uphoff: het is absurd realistische fictie. De nuchterheid waarmee ze de angst en schaamte van haar personages beschrijft, getuigen van scherpte.' 8Weekly


'O, hoe moeilijk is het schrijven van een goed, kort verhaal. En, o, wat beheerst de nog jonge Janneke van der Horst (1981) dit genre al tot in haar vingertoppen!' Juryrapport Academica Debutantenprijs


'Janneke van der Horst is een columniste die, hoe kan het ook anders, goed is op zinsniveau. Dit ter onderscheid van alinea-, hoofdstuk- en boekniveau. Je hebt schrijvers die goede romans vervaardigen zonder dat je één memorabele zin kunt aanwijzen. Van der Horst is gedebuteerd met een verhalenbundel, ooit de klassieke eerste stap. Een echt dwingend, onvermijdelijk thema heeft de debutante nog niet, maar het wemelt in haar debuut van de goede zinnen, en vooral van de goede overgangen.' HP/De Tijd


'Het zijn totaal geloofwaardige miniatuurtjes. De jongemensenmelancholie sijpelt hier door, elders juist de wrede lach van jonge meisjes (het zijn bijna zonder uitzondering meisjes, jonge vrouwen en een enkele jongen). Van der Horst is overtuigend, haar observaties kloppen, haar beschrijving treffen, ze doseert haar grappen goed. (...) Hoogstens kun je aanmerken dat het proza stilistisch niet uniek is, of dat we al genoeg jongemensenmelancholie en triestige naïviteit vinden bij andere jonge auteurs. Maar door dat te benadrukken doe je geen recht aan het vakmanschap van Van der Horst' Recensieweb


'De klare taal in Ik weet hoe jongens huilen is een verademing. De bundel van Janneke van der Horst 

wordt hoofdzakelijk bevolkt door betrekkelijk verstandige meisjes die zich in lichte vertwijfeling door het leven slaan. Ze bevinden zich veelal op het kruispunt tussen jeugd en volwassenheid. Ze wonen op kamers en studeren. Ze proberen krampachtig 'erbij te horen', niet zozeer bij de andere mensen, als wel gewoon bij het leven. Dat valt niet mee. Niets is zeker, niets ligt nog vast.' Het Parool



(meer over de bundel Ik weet hoe jongens huilen)

ShortStory.nu, omdat korte verhalen geweldig zijn