Elke Geurts - Lastmens (2010)

Verhalenbundel van de maand maart 2010

Elke Geurts - Lastmens

Nieuw Amsterdam, uitgevers

Elke Geurts (1973) studeerde dramaschrijven aan de HKU. Ze schrijft verhalen, toneelstukken en hoorspelen. Lastmens, haar tweede bundel, telt 3 lange verhalen en is juichend ontvangen door de pers (scroll maar naar beneden voor enkele citaten!) Haar debuutbundel is Het besluit van Dola Korstjens, dat kortere verhalen bevat en ook al een goede pers kreeg. Geurts won de Nieuwe Proza Prijs Venlo (2008) en bereikte de longlist van de Gouden Uil (2009).


Interview met Elke Geurts: 'Het schrijfproces werd gaandeweg soepeler. Makkelijker. Ik ben er achtergekomen – nadat ik het mezelf op punten heel moeilijk had gemaakt - dat je het jezelf niet per se zo moeilijk mogelijk hoeft te maken. Hoe makkelijker, hoe beter, hoe meer lol tijdens het schrijven.' Lees het complete  interview met Elke Geurts.


Lastmens

In Lastmens voelen de hoofdpersonen zich miskend, maar in hun streven naar gerechtigheid moeten hun naasten het ontgelden. Drie verhalen met op drift geraakte mannen en vrouwen die, om dichter bij hun gedroomde leven te komen, de ander aan zich onderwerpen. 

Zo doet de moeder in het titelverhaal uit pure onvrede met zichzelf afstand van haar driejarige dochtertje, en belet de brave politieman uit ‘Grote voorspoed’ zijn vrouw een avontuurlijker leven in te stappen. In ‘Retour Carboon’ ten slotte reist een meisje terug naar haar geboortegrond om zich te wreken op haar doodzieke oom.


Recensies

'Het maakt het lezen van Geurts’ verhalen tot een avontuur: je identificeert je met de hoofdpersonen, maar komt ook eigenschappen en gedragingen tegen die je liever niet bij jezelf herkent, maar die natuurlijk ook bij jou te bespeuren zijn. Je voelt je daardoor behoorlijk ongemakkelijk. (…) Zo is de mens, blijkbaar. Zo zijn wij. Het is pijnlijk, maar het valt niet te ontkennen.' Nederlands Dagblad


'Het is ijzersterk hoe Geurts in het eerste en derde verhaal een schijnwereld oproept die parallel aan de reële werkelijkheid lijkt te bestaan, door concrete verhaalelementen te vervlechten met droombeelden en waanideeën – die nooit de overhand krijgen, maar sluimerend aanwezig zijn. Het tweede verhaal steekt er bleek bij af door de wat fletse karaktertekening, die doet vermoeden dat Geurts moeite heeft met het mannelijke perspectief; in de andere twee verhalen vormen vrouwen het middelpunt. Maar het doet niets af aan het feit dat Geurts in Lastmens aantoont over de stijl en literaire stuurmanskunst te beschikken om in haar korte verhalen een haast surreële wereld haarscherp op te roepen en door de veelheid aan beelden en wendingen de mogelijkheden van het korte verhaal ten volle te benutten.' Recensieweb


'Al valt er veel te lachen bij Elke Geurts, reden voor opluchting is er niet. Het echt leven laat zich aldoor niet grijpen. Was het maar waar, dat je deze verhalen absurdistisch kon noemen. Maar zo kom je hier niet van af. Dit is veel erger.' De Volkskrant


'Ze ontpopt zich daarin als een klassieke verteller, in de heldere traditie van Vonne van der Meer, of langer geleden, Wilem Elsschot. (…) ‚Mooie typeringen’ is eigenlijk te zwak uitgedrukt. Sommige scènes zijn wonderljk indringend. (…) Geurts heeft weer een stap omhoog gezet. Dat is waar je na zo’n goed debuut op hoopt.' Trouw


'Geniale verhalen. (…) Elke Geurts maakt haar beloftes meer dan waar. Lastmens verontrust. Als alle grote literatuur.' De Limburger




ShortStory.nu, omdat korte verhalen geweldig zijn