Anatoli Gavrilov - En de zon komt op (2010)

Verhalenbundel van de maand mei 2010

Anatoli Gavrilov - En de zon komt op

Vertaling: Arie van der Ent

Anatoli Gavrilov (1946) woont in de stad Vladimir, 200 km ten oosten van Moskou. Hij werkte jarenlang als telegrambezorger voordat kort na de ‘perestrojka’ zijn eerste verhalenbundel Op de drempel van het nieuwe leven (1990) werd gepubliceerd die de aandacht trok van de lezers en de kritiek, zowel in Rusland als in het buitenland.


En de zon komt op Gavrilov schrijft een schijnbaar koel en afstandelijk proza waarin door het verkeerde eind van de verrekijker wordt ingezoomd op de nietigheid van het menselijk leven. Grote drama’s van het menselijk leven, eigenlijk de menselijke staat tout court, worden in luttele zinnen of pagina’s afgeserveerd. Zijn werk heeft daarmee dikwijls de allure van prozagedichten. Grondtoon: het is niks en het wordt niks.


Bespreking door Thijs de Boer 'De verhalen van Gavrilov oordelen niet. Ze presenteren ons personages en voor heel even zien we wat zíj zien. We nemen alles waar zoals zij dat doen. We zeggen wat zij zeggen. En we denken wat zij denken. Het maakt dat het verhalen zijn waar je goed moet opletten omdat de zinnen in de verhalen, net zoals ónze gedachten en waarnemingen, rondspringen. En daar zijn de verhalen van Gavrilov op hun best.' Lees de complete bespreking door Thijs de Boer


Recensie 'Gavrilovs vertellingen zijn zeer kort, meestal twee pagina's, en ze zijn in zichzelf gekeerd. Omdat er veel in wordt weggelaten en overgangen niet of nauwelijks worden gemarkeerd, moet je ze langzaam lezen, herlezen, op je hoede zijn - als bij sommige poëzie. Dan laten ze uiteindelijk het eenvoudige verhaal zien waar het om gaat, zonder het raadsel ervan op te lossen. Het is niet voor niets dat Gavrilov door zijn Russische collega's een writer's writer wordt genoemd.' Ton Rozeman in De Groene Amsterdammer


'Drie zinnen, drie plotselinge overgangen, je bent meteen op je hoede. Die plotselinge overgang noemt de schrijver A.L. Snijders de koude verbinding. Ik hou heel erg van de koude verbinding. De koude verbinding is een antiliteratuurregel en daarom mooi. (Ik hou ook van mussen die zomaar van het dak vallen, en van beschrijvingen van geweren aan de wand en dat dan niet met die geweren zal worden geschoten.) Maarten Moll in Het Parool


Interview met vertaler en uitgever Arie van der Ent  Ik kies geen strategie, de schrijver heeft zelf een strategie gekozen en die hoop ik op een ander instrumenten over te zetten en na te spelen: Nederlands (een schitterende taal) in plaats van Russisch (...) In alle verhalen maakt Gavrilov afgeronde, perfect in hun lijst passende miniaturen, eigenlijk kleine romans vermomd als kort verhaal.' Lees het complete interview met vertaler en uitgever Arie van der Ent



ShortStory.nu, omdat korte verhalen geweldig zijn