Honger - Samenvatting

Het verhaal Honger van Elizabeth Strout is verdeeld in dertien tekstblokken die door een witregel van elkaar gescheiden zijn. 


1. 

Op een zondagochtend in september wacht Harmon voor het jachthavenrestaurant op een vrij tafeltje. Hij vangt het gesprek op van een jong stel. Als er twee plaatsen vrijkomen op een bank voor het restaurant, gaat het meisje op de schoot van de jongen zitten en biedt Harmon haar plaats aan. Harmon gaat zitten en voelt opwinding door en bewondering voor het stel, dat hem aan zijn zoons herinnert. 


2.

Harmon gaat aan een tafeltje zitten vanwaar hij het jonge stel kan zien. Hij koopt ‘nog twee donuts, apart verpakt,’ en verlaat het restaurant. De gevallen bladeren doen hem denken aan de tijd dat zijn zoons nog klein waren en bladeren opraapten. 


3. 

Harmon gaat langs bij Daisy Foster en geeft haar het zakje ‘met de donut die hij haar altijd kwam brengen.’ Daisy vraagt hem hoe het met zijn volwassen zoons gaat ‘Want ze wist dat daarin zijn droefheid lag : zijn vier zoons waren naar alle windstreken uitgevlogen.’ Ze vertelt hem dat ze het jonge stel zag langsrijden, waarop Harmon van zijn wedervaren met het stel vertelt. Daarna gaan beiden de trap op naar boven. 


4.

Thuis vraagt Harmons vrouw Bonnie of hij haar donut heeft meegebracht. Harmon heeft hem ‘daar’ laten liggen. Hij bladert in een tijdschrift en denkt ondertussen aan het jonge stel, aan kleinkinderen, aan zijn zoons en aan Bonnie, van wie hij dacht dat ze ‘last zou krijgen van het legenestsyndroom’. Deze is integendeel energieker geworden maar wil al jaren niet meer met hem vrijen. Desondanks vindt hij zich niet vervreemd van zijn vrouw : ‘De woorden “ik bedrieg Bonnie” waren (…) ver weg’ en ‘Bonnie was de centrale verwarming van zijn leven.’ Hij huivert wel bij de gedachte dat een van zijn zoons ook is vreemdgegaan.


5.

Tijdens een gesprek van het stel in zijn ijzerwinkel vangt Harmon, die het meisje doet denken aan ‘Muffin Luke, de baas van dat klereziekenhuis’, de term ‘seksmaatjes’ op. Als ze zijn winkel verlaten, ‘besefte Harmon dat hij zich onbehagelijk voelde.’ Hij verdenkt de jongen van diefstal. 


6.

De volgende ochtend vraagt Harmon zijn zoon Adam via de telefoon naar de betekenis van seksmaatjes. Nadat hij heeft ingehaakt, ‘bleef hij nog een hele tijd naar buiten staren.’


7.

Harmon belt naar Daisy, die er geen moeite mee heeft seksmaatjes te zijn. Wat later belt Daisy terug om er bij haar verder over te praten. ‘Alleen praten.’ Samen met ‘de zichtbaar meelevende Daisy’ wisselt hij herinneringen uit, o.a. over hun lievelingsliedje. 


8.

In oktober wordt het jonge stel wegens drugsmisbruik gearresteerd. Harmon belt hierover met Daisy, die hoopt dat het goed gaat met het meisje. ’s Avonds vertelt zijn vrouw de juiste toedracht van de arrestatie en voegt eraan toe dat het meisje al zo lang anorexia heeft ‘dat haar hart erdoor beschadigd is’. 


9.

Harmon en Daisy praten over het jonge stel, dat na de arrestatie uit hun huurhuis is gezet, en over vroeger. Thuis berispt Bonnie Harmon : hij heeft nog klusjes te doen. Opeens krijgt Harmon een angstaanval en hij vraagt Bonnie of ze zin heeft om te verhuizen naar ergens ‘waar het huis niet zo groot en leeg is’ en of zij het niet jammer vindt ‘dat geen van de jongens de zaak wil overnemen’. Bonnie vindt Harmons vragen bespottelijk. 


10. 

In november heeft het meisje van het stel, Nina, onderdak gezocht bij Daisy. ‘Ze was nauwelijks herkenbaar. Haar hoofd leek veel te groot voor haar lijf ; (…) haar blote armen waren zo mager als de spijlen van de stoelleuning waar ze steun bij zocht.’ Harmon en Daisy sporen haar aan om een donut te eten en Daisy breekt een donut in tweeën. Dit herinnert Nina aan Muffin Luke, die haar in het ziekenhuis een muffinsnijder noemde omdat ze haar muffin doormidden sneed. En ze bekent dat haar vriend ‘een eind buis’ uit Harmons winkel stal ‘om er een hasjpijp van te maken.’ 

Even later komt Olive Kitteridge ‘geld voor het Rode Kruis ophalen’ en eet de donut die voor Bonnie bestemd was. Er ontspint zich een gesprek tussen Olive en Nina over honger lijden, waarna Olive begint te huilen. ‘Ze keek Nina aan en zei zachtjes : “Ik weet niet wie je bent, jongedame, maar je breekt mijn hart.”’ Olive, Daisy en Harmon zorgen ervoor dat Nina wordt opgehaald door haar ouders. Harmon gaat naar huis ‘in het besef dat er iets in zijn leven was veranderd.’ Thuis vraagt Bonnie of hij haar donut heeft meegebracht. Hij antwoordt van niet en informeert naar zijn zoons. 




11. 

Na ‘die ochtend bij Daisy (…) verkilde hij als hij Bonnie zag.’ Harmon merkt dat Bonnie hem nooit meer iets persoonlijks vraagt en zelfs zijn lievelingsliedje niet kent. Op zondag praat hij met Daisy over Nina. Hij krijgt ‘wel eens het gevoel dat Nina een kind van Daisy en hem was’. En als Nina in gewicht toeneemt, ‘braken ze een donut in tweeën en tikten de helften tegen elkaar alsof ze toostten.’

Met de kerst komt Harmons zoon Derrick langs maar ‘de dag na Kerstmis vertrok hij om met vrienden te gaan skiën. Adam was niet zo opgewekt als Harmon zich hem herinnerde’ en de ‘andere jongens keken naar sport op de televisie en gingen op bezoek bij hun vriendinnetjes, die ver weg woonden.’ 

In januari vertelt Daisy Harmon en Olive Kitteridge dat Nina ‘gisteravond een hartaanval gehad’ heeft. Bij Harmons thuiskomst vraagt Bonnie waar hij heeft gezeten. Hij antwoordt dat hij heeft rondgereden omdat hij zich down voelde.


12. 

Enkele dagen later belt Adam naar de zaak om te informeren hoe het met zijn vader gaat. Na een praatje met ‘de oude vrijster van het stadje’ ‘werd Harmon overvallen door angst’ : ‘nu zag hij haar eenzaamheid als een wond in haar gezicht.’ De zondag daarop verklaart hij Daisy zijn liefde. Hij is ‘verbaasd (…) de tranen in haar ogen te zien, haar zachte armen om zich heen en haar mond op de zijne te voelen.’ 


13. 

Harmon huurt het voormalige huurhuis van het jonge stel en ‘vermoedde enkele maanden te hebben’ voor Bonnie dit ontdekt. In februari krijgt hij last van zijn hart, maar ‘Er bleek niets mis met Harmons hart.’ Zijn arts vindt het geen goed idee ‘dat hij misschien een punt achter zijn huwelijk ging zetten’, maar Harmon ‘is niet voor rede vatbaar’ : terwijl hij zijn verhouding met Daisy voortzet ‘wachtte hij op de dag (…) dat hij bij Bonnie wegging of zij hem de deur uit zette (…), net als Muffin Luke op zijn openhartoperatie, zonder te weten of het zijn dood zou worden of dat hij het zou redden.’ 


Deze samenvatting is met liefde gemaakt door Roland de Blende. Hij schreef niet alleen deze samenvatting, maar ook een complete bespreking van het verhaal Honger van Elizabeth Strout.


ShortStory.nu, omdat korte verhalen geweldig zijn